Historia Fundacji, 1988 rok

1988 rok

 

• Luty – Zygmunt Nissenbaum wybrany zostaje Członkiem Zarządu Związku Religijnego Wyznania Mojżeszowego w Polsce; jest pierwszą osobą mieszkającą na stałe za granicą, która dostąpiła tego zaszczytu.
• Marzec – Zarząd Fundacji otrzymuje informację, że macewy z dawnego cmentarza żydowskiego w Kaliszu znajdują się w kanale płynącej przez miasto rzeki Prosny.
• Marzec – Fundacja występuje do władz PRL z propozycją „Uchwalenia ustawy o ochronie zabytków kultury żydowskiej w Polsce”.
• Kwiecień – Zakończenie pierwszego etapu prac na cmentarzu na warszawskim Bródnie; w ciągu 3 lat powstało metalowe ogrodzenie, brama wjazdowa, lapidarium i zaplecze magazynowe; wybrukowano główną aleję, ustawiono część macew w ich pierwotnym położeniu, uporządkowano zieleń, uprzątnięto cały teren z gruzu i śmieci.
• Kwiecień – Fundacja organizuje koszerną restaurację dla gości przybyłych na obchody związane z kolejną rocznicą wybuchu powstania w getcie warszawskim; zorganizowano ją w restauracji „Adria” i funkcjonowała przez kilka tygodni.
• Kwiecień – Państwo Nissenbaum wraz z synem Gideonem udają się do byłego obozu zagłady w Treblince, gdzie w latach 1942- 1943 hitlerowcy zamordowali matkę i siostry Zygmunta Nissenbauma
• 19 kwietnia – Władze Warszawy odsłaniają pomnik Umschlagplatzu wg projektu Komitetu A. Gieysztora
• Maj – na terenie przy ul. Gibalskiego w czasie prac budowlanych robotnicy znajdują ludzkie kości; po zbadaniu sprawy okazuje się, że w miejscu, gdzie przed wojną znajdował się stadion SKRY, Niemcy mordowali Żydów z getta i Polaków. Fundacja zwraca się do władz spółdzielni prowadzącej prace budowlane o ich wstrzymanie,
• lipiec – Rozpoczynają się prace związane z odbudową ohelu cadyka Elimelecha Weissbluma (1717-1787) w Leżajsku; doprowadzono oświetlenie elektryczne do ohelu, zbudowano ogrodzenie wokół cmentarza o dł. 150 m., powstała też brama wejściowa i furtka.
• Sierpień – Fundacja podpisuje umowę z Radą Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa „O wzajemnej współpracy w zakresie dokumentowania i upamiętniania miejsc walki i męczeństwa Żydów na terenie Polski”; w 1991 roku umowa została przedłużona.
• 2 września – Fundacja podpisuje wstępną umowę o współpracy Fundacji Rodziny Nissenbaumów z Żydowskim Instytutem Historycznym w sprawie wspólnego ratowania zabytków kultury żydowskiej w Polsce;
• wrzesień – Fundacja finansuje prace związane z porządkowaniem byłego cmentarza w Okuniewie; w pracach bierze udział miejscowa młodzież.
• Październik – na cmentarzu żydowskim w Kocku Fundacja buduje ogrodzenie o długości 68 m.; powstaje też brama oraz tablica pamiątkowa.
• Listopad – do USA udaje się delegacja Rady Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa z jej przewodniczącym gen. Romanem Paszkowskim w celu wyjaśnienia  z organizacjami Żydów amerykańskich sporu o miejsce masowego pochówku przy ul. Gibalskiego w Warszawie; delegacji towarzyszy Zygmunt Nissenbaum; w spotkaniu bierze udział 14 rabinów, którym przewodzi Bobowski Rebe, Shlomo Halbersztam; wynikiem rozmów jest porozumienie o sposobie uczczenia miejsca pochówku Żydów w postaci cmentarza.
• 24 listopada – w Wolbromiu zakończony zostaje pierwszy duży projekt realizowany przez Fundację na terenie Polski – odnowienie i ogrodzenie miejscowego cmentarza żydowskiego; Zygmunt Nissenbaum oraz Fundacja odznaczeni zostają „Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej”.
• 12 grudnia – W hotelu „Victoria” w Warszawie odbywa się ostatnie spotkanie przed uroczystościami związanymi z pochówkiem ofiar na cmentarzu przy ul. Gibalskiego w Warszawie; biorą w nim udział rabini, biskupi katoliccy pod przewodnictwem Henryka  Muszyńskiego oraz Zygmunt i Gideon Nissenbaumowie; w trakcie spotkania zapadają końcowe ustalenia w sprawie przebiegu ceremonii; uzgodniono też, że cmentarz przy ul. Gibalskiego będzie upamiętniony jako „Teren wspólnego męczeństwa Narodu Polskiego i Żydowskiego” w postaci pomnika.
• 13 grudnia – Uroczysty pochówek polskich i żydowskich ofiar niemieckiego terroru – na cmentarzu pochowano szczątki 283 osób; we wspólnych uroczystościach stronę żydowską reprezentowali m.in. Hersh Frenkel (Wiceprzewodniczący Światowej Wspólnoty Satmar) i Usher Sharf (przedstawiciel Wielkiego Rabina z Bobowej); z grupą katolickich duchownych przybył biskup Henryk Muszyński; obecni byli też ks. Prałat Stanisław Kur, ojciec Alfons Klaman, Zygmunt i Gideon Nissenbaumowie mieszkańcy Warszawy.